In memoriam: Smail Hadžiahmetović

0
550

(14.01.1935. Sanski Most – 17.02.2022. Norrköping)

Bio je zanatlija i poslovođa u ŠIP-u ”Sana”, veliki sindikalac, predsjednik Opštinskog vijeća sindikata, sekretar i predsjednik Opštinskog komiteta SK i predsjednik Društveno-politikog vijeća opštine Sanski Most, kulturni i sportski aktivista i igrač, fudbalski sudija…

Piše: Fikret TUFEK

Smail Hadžiahmetović je u rodnom Sanskom Mostu, proveo 60 godina (1935 – 1995), koji je napstio u proljeće 1995. godine, kada je sa suprugom Verom (djevojački Matej) i materom, došao na spajanje sa svojom djecom u Norrköping: sin Dinko i kćerka Diana Kranjc, koji su u Švedsku došli 1993), gdje je živio zadnjih 27 godina (1995 – 2022).

Smail je rođen kao prvo dijete Derviša i Đemile Hadžiahmetović, uz još tri sestre: Fatma, Seida i Muruveta. Osnovnu školu i stolarski zanat je završio u Sanskom Mostu. Otac je bio trgovac, kod koga je Smail radio tokom školovanja. Mlad počinje s kulturnozabavnim i sportskim aktivnostima: član kulturnoumjetničkih društava, predsjednik KUD-a ”Grmeč”, bavio se i nogometom. 1954. zaposlio se u ŠIP “Sana”, gdje je kasnije bio i poslovođa i sindikalni rukovodilac. Uključuje se u društveni, kulturni i sportski život Sanskog Mosta, bio je fudbaler u ”Radničkom” iz Zdene i u ”Podgrmeču”, nakon aktvivog igranja postao je i fudbasli sudija širom Bosanske krajine.

Sredinom 1970-ih postaje predsjednik Opštinskog sindikalnog vijeća Sanski Most, do 1978, nakon prvog mandata, na svoj zahtjev vraća se u ŠIP ”Sana”. Ne prestaje sa društvenim aktivnostima i sredinom 1980-ih postaje sekretar, pa predsjednik Opštinskog komiteta SK Sanski Most, do izbora 1990. Dobitnik je velikog broja priznanja: opštinskog,, republičkog i saveznog nivoa.

Prije izbijanja rata u BiH odlazi u penziju; rat njega i porodicu zatiče u Sanskom Mostu. Više članova porodice biva poslano u logore. U Sarajevu kao žrtve granatiranja gube živote sestra Muruveta (45) i njena kćerka Azra (25).

Smail je u Švedsku došao kao bh. penzioner i u Norrköpingu je vrijeme provodio sa porodicom, za koju je u mlađim danima, imao malo vremena. Bio je ponosan na porodicu i najviše vremena provodio sa tri unuka i najmlađom praunukom. U Švedskoj se intenzivno družio sa zemljacima iz cijele BiH.

Obožavao je duge šetnje kroz živopisna naselja Norrköpinga, grada u kom je proveo poslednjih 27 godina, to ga je činilo sretnim. Mnogi su ga prepoznavali, posebno u naselju u kom je živio i u kojem su ga zvali ”dido”, baš kao i njegova unučad.

Sve dok ga je zdravlje služilo provodio je ljeta u rodnom Sanskom Mostu, obilazeći stare, još žive prijatelje, igrao je šah, omiljeni hobi. Često je šetao ulicama grada kojemu je toliko dao i koji mu je toliko značio, često bi biciklom obilazio sanska naselja i mahale. Poslednji put je sa suprugom bio u Sani u jesen 2019. godine. Sana je ostala da žubori i nosi Smailov žal za rodnim gradom i narodom.

Iza Smaila su ostali: supruga Vera, sin Dinko i kćerka Diana sa porodicama, unuci: Damir, Goran i Alen i praunuka Mia. U Bosni ima jos živu sestru Seidu i dva sina od dvije sestre sa porodicama. Mnogi ostali članovi porodice su rasuti po svijetu, od Evrope do Amerike.

Smail Hadžiahmetović će biti sahranjen na ”Norra kyrkogården” u Norrköpingu: petak 11. marta 2022. godine, u 12.00 sati.